Το cineTAZ συμμετείχε στον υποτιτλισμό των ταινιών για τις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας και είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει ένα μεγάλο μέρος τους. Σε όσους σκοπεύουν να το παρακολουθήσουν, μπορεί να προτείνει:
Καλύτερη ταινία: το Life In A Day, ένα μη ταξινομήσιμο, καθόλου πειραματικό αλλά εντελώς καινοτόμο σεργιάνισμα στην ανθρώπινη ζωή. Κατά κάποιον τρόπο, ένα Κογιαανισκάτσι σε μικροκλίμακα ανθρώπινης ψυχής, με αυτονόητες τις ενστάσεις που μπορεί να υπάρχουν, αλλά τελικά, αληθινό.
τη ρετροσπεκτίβα του Γιασούζο Μασουμούρα, ή, οπωσδήποτε, τις ταινίες Κόκκινος Άγγελος και Τυφλό Κτήνος.
το αφιέρωμα στον Ολλανδό ντοκυμαντερίστα Γιόχαν φαν ντερ Κέεκεν, ή, τουλάχιστον, τα: Τελευταία Λόγια / Λούτσιμπερτ / Οι Τελευταίες Διακοπές / Το Πνεύμα του Χρόνου / Ταχύτητα / Ημερολόγιο
το πρόγραμμα animation από το αφιέρωμα στον Κάφκα, καθώς και τις επίσης καφκικές μικρομεσαίες Μια Υπέροχη Ζωή (μ' ένα Ρίτσαρντ Η. Γκραντ σε μεγάλη φόρμα) και Ο Καλλιτέχνης της Πείνας του Ράντεν (φέρνει έντονα στο νου τις 9 Ζωές του Τόμας Κατζ που παρουσιάσαμε πρόσφατα, δυστυχώς μείον το χιούμορ). Από τις μεγάλου μήκους καφκικές, εννοείται ότι ο Κύριος Κλάιν παραμένει βαρετός όσο ήταν πάντα. Η απορία: γιατί παραλείφθηκε το αριστουργηματικό Κάφκα του Σόντερμπεργκ;
Από τις ταινίες φιξιόν
εντελώς ξεχωριστό είναι σίγουρα το ασπρόμαυρο Ganduu/Μαλάκας από την Ινδία, μια ταινία για ακραίες αντιδράσεις, μείγμα σινεμά βεριτέ και μανιακού βιντεοκλίπ με την υποστήριξη των Asian Dub Foundation. Μάλλον θα το εκτιμήσουν περισσότερο οι νεότεροι περίεργοι (οι άλλοι ίσως σύντομα να χάσουν την υπομονή τους). Στις αμερικανιές, μακράν η πιο διασκεδαστική που παρακολουθήσαμε ήταν το Red State του Κέβιν Σμιθ, ενώ γουστόζικο ήταν και το ντεμί φιξιόν Σκοτώνοντας τον Μπόνο, το βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα πορτρέτο ενός απίθανα αποτυχημένου τύπου.
Ενδιαφέρουσες ή απλά συμπαθητικές βρήκαμε τις Βellflower / Οn the Ιce και / Jess and Moss, ενώ αδιάφορους μας άφησαν τα Hobo with Α Shotgun / και Αttack the Βlock. Τελείως μας απογοήτευσαν οι Γιάπωνες / το πολύχρωμο πυροτέχνημα Milocrorze / και οι Ένοχοι Ηδονής, η pinku απόπειρα του Σίον Σόνο.
Από τις παλιές ταινίες που επαναπροβάλλονται, περιμέναμε πολύ πιο συναρπαστικό το Deep End του Σκολιμόφσκι, αλλά δυστυχώς έχει πια κυρίως ιστορικό ενδιαφέρον. Αντίθετα το Cutter's Way παραμένει παράξενα ελκυστικό, χάρη στους χαρακτήρες και την ατμόσφαιρα που δημιουργεί.
Για τα ντοκυμαντέρ
μπορεί να ειπωθεί ότι έχουν πολύ "ειδικό" ενδιαφέρον, δηλαδή μάλλον αξίζουν για τους φαν του θέματός τους, αλλά ίσως όχι και πολύ για τους υπόλοιπους. Το κριτήριο θα ήταν μάλλον αν σε ψήνουν να ασχοληθείς παραπέρα με το θέμα τους. Από αυτή την άποψη, το καλύτερο ήταν το Τhe Μagic Τrip (που συν τοις άλλοις περιέχει ανεπανάληπτο footage με τον Νηλ Κάσσαντυ). / Αξιόλογο βρήκαμε επίσης το Corman's World, για τον μέγα σκουπιδοπαραγωγό / και το Τhe Βallad of Genesis and Lady Jaye, για μια παράξενη μορφή συμβιωτικής ύπαρξης και καλλιτεχνικού δρώμενου, με πυρήνα τον κύριο Π.Όριτζ των πάλαι ποτέ Thrοbbing Gristle και Psychic TV. / Πολύ "λίγο" αποδείχτηκε το Λεπτό Δόξας, αλλά τουλάχιστον λίγη ήταν και η διάρκειά του.
Από τα μουσικά ντοκυμαντέρ, μας άρεσε πολύ το Sound It Out, για το τελευταίο δισκάδικο βινυλίου σε όλη τη βόρεια Αγγλία, με διασκεδαστικές σκηνές που τις έχει ζήσει κάθε δισκοσκώληξ. / Συγκινητικό, αλλά ποτέ μελοδραματικό, το Michel Petrucianni αποτελεί φόρο τιμής σε ένα μοναδικό άνθρωπο, και είναι άξιο συγχαρητηρίων για το ότι διατηρεί χαμηλούς τόνους και δεν εκφυλίζεται σε χολυγουντιανή lust for life εποποιία. / Αδιάφορο ως θέμα αλλά επίσης συγκινητικό ως ιστορία ζωής ήταν το Σπάσ' τα/Hit So Hard για την ντράμμερ των Hole Πάττυ Σέμελ. / Το Talihina Sky, αντίθετα, είναι πιο διασκεδαστικό, καθώς εκτός από το πορτρέτο Kings of Leon, απεικονίζει με ακρίβεια κάποιες ενδιαφέρουσες πλευρές του αγροτικού Νότου των ΗΠΑ. / Παράδοξα νηφάλιο ήταν το Fix, αλλά ίσως κουράσει όσους δεν είναι φαν των Ministry ή γενικότερα της drugs & rock σκηνής. Περιέχει ωστόσο λίγες ξεκαρδιστικές ατάκες του Λέμμυ και πλάνα με τους Μπάροους και Λήρυ στα τελευταία τους. / Μόνο για φανς ήταν και το Upside Down, που ανακεφαλαιώνει την ιστορία της Creation, με έμφαση στα μεγάλα της ονόματα - Ride, Primal Scream, Oasis κοκ, / καθώς και το The Swell Season, με τη συνέχεια της ιστορίας των προσώπων που γνωρίσαμε από το Once/Μια Φορά.
Μικρού μήκους
από τα υπόλοιπα είδαμε λίγα, το αρκετά ενδιαφέρον ως προς την τεχνική Stuck in a Groove, και τo Δρ Ναζί που έχει να καυχιέται μόνο για τη διεύθυνση φωτογραφίας του Γ. Αρβανίτη. Από αυτά που παίχτηκαν ως θερινά teasers, είναι γνωστή η αγάπη του cineTAZ για το Βίνσεντ τουΤιμ Μπάρτον, ενώ αξιόλογη ήταν και μια άλλη πτυχιακή, το The Discipline of D.E. του Γκας βαν Σαντ.
Καταλήγοντας
και με δεδομένο ότι φαίνονται ενδιαφέρουσες πολλές άλλες ταινίες που δεν είδαμε, η φετινή διοργάνωση μάλλον είναι η πιο ελκυστική των τελευταίων χρόνων. Κρίμα, λοιπόν, το έντυπο πρόγραμμα να κινείται και πάλι στη λογική που το θέλει να παρουσιάζει τις ταινίες όπως ο τελάλης διαλαλεί την πραμάτεια του...