Ο -πραγματικά παραπληγικός- πρωταγωνιστής Σουμίντα Μασακίγιο ζωντανεύει ένα καθημερινό πλάσμα, που έχει όρεξη να γλεντήσει τη ζωή, αλλά αντιδά ανθρώπινα στους βασανιστικούς περιορισμούς του. Αυτό δεν τον κάνει καθόλου συμπαθή στα μάτια του θεατή, αλλά η συγκλονιστική ερμηνεία μάς βάζει στη θέση του, έστω και αν δεν ταυτιζόμαστε ποτέ μαζί του. Κι όταν έρχεται η ώρα για την οργισμένη έκρηξή του, η εξέλιξη φαίνεται φυσική, όσο και αν σοκάρει, μια λογική επαγωγή που είναι προβλέψιμη από την αρχή, στον αντίποδα της μελοδραματικής λύσης που έχουμε μάθει να προσδοκούμε.
Γυρισμένο σε διάστημα πέντε χρόνων, με την κάμερα στον ώμο και σε φυσικούς χώρους, το Αργό Ξεκίνημα αναδίδει μια εξουθενωτική αίσθηση ρεαλισμού. Όμως ο χοντρός κόκκος του ψηφιακού βίντεο και το βίαιο μοντάζ μάς κρατούν μακριά από το παλαιάς κοπής σινεμά-βεριτέ, σ' ένα μοντέρνο κινηματογραφικό τοπίο που υπογραμμίζεται από την electro και punk ηχητική μπάντα. Το κλείσιμο ισορροπεί ριψοκίνδυνα στα όρια του exploitation, αλλά είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για επιρροές του Χέτσογκ στη δομή των ρόλων ή του Γιοντορόφσκι στη σουρεαλιστική τους κατάδυση. Θα ήταν όμως λάθος να σταθούμε σε αυτά που που θυμίζει η ταινία, ενώ είναι τόσο μοναδική και καθιερώνει τον Σιμπάτα ως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις στο σύγχρονο σινεμά.
